Sil van Oort, penningmeester
IN DE BAN VAN …
“Sinds het begin, in 1999, ben ik betrokken bij het Monument voor het Onbekende Kind. In al die jaren is het werken voor Roses for Children / Stichting Roos steeds meer een levenstaak geworden. Ik weet niet precies wat het is wat mij zo in de ban houdt van al die onbekende kinderen. Gelukkig heb ik nooit een kind verloren. Wel was ik dichtbij toen vrienden van mij kinderen verloren. Dat doet zeer. Dat raakt.
In mijn belevingswereld hebben kinderen altijd een warme plaats gehad en nog. Al jaren maak ik rouwkaarten en schilderijen voor kinderen en illustreer ik boeken, die te maken hebben met verdrietverwerking rond een kind. Mijn betrokkenheid bij de kinderen van de wereld kan ik daarnaast ook op een prachtige manier vormgeven in mijn activiteiten bij Stichting Roos.
Wat we doen is een druppel op een gloeiende plaat, maar soms maakt zelfs die druppel een wereld van verschil. Zeker in het buitenland heb ik vaak het gevoel dat we daadwerkelijk bijdragen aan een betere situatie voor kinderen. De bemiddelende rol die we hebben, het luisterend oor, de aandacht en vooral het vertrouwen. Alsof we de wereld een beetje in het licht kunnen zetten.
Om dit samen met Mirjam, mijn zus, te doen voelt helemaal goed. We gaan op dezelfde stroom, met dezelfde bezieling en bevlogenheid. We proberen problemen als uitdagingen te zien en het zijn soms spannende momenten die we beleven. Heel veel doen we voor de eerste keer en het is fijn om dan haar vertrouwdheid om mij heen te voelen. Om allebei dan te kunnen zeggen: kom, we doen het gewoon. Ik leer zoveel, iedere keer weer. Ik vind het fantastisch dat ik dit mag doen.
Toeval? Nee, ik denk niet dat het toeval is dat we Herman tegen kwamen. It was meant to be.”