Na het ontbijt trekken we onze wandelschoenen aan voor een ochtendwandeling door het bos, op zoek naar dé steen. Jelle heeft de afgelopen weken tijdens zijn dagelijkse rondes al een reeks mogelijke kandidaten verzameld: stenen die sterk genoeg zijn, mooi van vorm, en ‘monument-waardig .’ Al bij de eerste steen voelen we het: dit is hem. Toch bekijken we zorgvuldig ook de andere exemplaren die Jelle heeft uitgekozen. Maar steeds keren we terug naar die eerste. Hij heeft precies de juiste maat voor de binnencirkel van het monument dat straks op de Veluwe zal verrijzen.
’s Middags neemt Jelle ons mee naar Joelskogen, een bosrijk sportpark bij een meer in Nybro. Dit is de plek die hij voor ogen heeft voor het Zweedse Monument voor het Onbekende Kind. Samen dwalen we tussen de hoge bomen, luisteren naar het ruisen van de wind en kiezen een plek die meteen klopt. Het monument zal hier omarmd worden door oude stammen en zacht licht. En op de achtergrond klinken de geluiden van spelende, sportende en zwemmende kinderen, precies de sfeer waarin zowel herdacht als gevierd kan worden. Jelle hoeft niet verder te zoeken; we zijn het roerend met hem eens.
De volgende dag ontmoeten we om elf uur de burgemeester van Nybro. Hij heeft ons uitgenodigd voor een lunch, zodat we hem kunnen informeren en zijn vragen kunnen beantwoorden. Bij die gelegenheid bieden we hem het kunstwerk Roos aan, hart en start voor een monument in Nybro. Ook de pastoor schuift aan. Het wordt een open en hartelijke ontmoeting. Beiden reageren enthousiast; Jelle heeft uitstekend voorwerk gedaan. Daarna haasten we ons naar huis, want de volgende afspraak wacht al: een interview met een journalist van de lokale krant. Aan de keukentafel, met koffie binnen handbereik, beantwoorden we alle vragen.
En dan breekt de laatste dag aan. In de ochtend bezoeken we een bosbouwbedrijf in Skruv, op slechts een half uur rijden van Örsjö. We bespreken hoe de steen vanuit het bos naar het bedrijventerrein kan worden vervoerd. Zodra we na het gesprek weer buiten staan, kijken we elkaar aan, en maken we met z’n drieën een klein vreugdedansje. Hun medewerking is binnen.
Later die middag bellen we met een Nederlands transportbedrijf dat ritten verzorgt tussen Nederland en Scandinavië. Ook zij willen hun steentje bijdragen. Jelle zal de coördinatie op zich nemen. Alles valt op zijn plek.
In Zweden krijgen kinderen na hun dood meestal geen eigen grafje. De stenen bodem maakt het delven van een graf erg moeilijk. Daarom maakt men veelal gebruik van familiegraven. Een eigen plekje op de begraafplaats zie je daar niet veel. De steen uit Zweden dragen we op aan alle kinderen op de wereld, die om wat voor reden dan ook, geen eigen plekje op een begraafplaats hebben.
We kunnen met een gerust en blij hart naar huis vertrekken.
De beoogde plek voor het Zweeds monument.