Met een gevoel van opwinding gaan we het grote gebouw van Yarden binnen.
We maken korte metten met onzekerheid. Wilskracht, sterk als ijzer, wint het van onrust. We hebben een duidelijke missie. Dit moment daagt ons uit. Hoe en wat precies kunnen we niet overzien. We zetten een stap in een voor ons nieuwe wereld. Belanden we op een door- of doodlopende weg? De durf om ons verhaal te vertellen is er wel. We springen en gaan ervan uit dat er een vangnet verschijnt.
Een medewerker neemt ons mee een gang in, wijst een deur en laat ons daar achter. Met een gevoel van lichte spanning stappen we kordaat naar binnen.
Een overzichtelijke rustige bestuurskamer. Lichte wanden, hier en daar een plant, een schilderij en whiteboard aan de muren en een centraal geplaatste tafel waaraan drie mannen, keurig in pak, zitten. Tegenover het drietal een paar lege stoelen.
Bij een kop koffie vertellen we over en weer wie we zijn en in de hoop dat er een deur en anders in ieder geval een raampje open gaat tijdens deze ontmoeting, delen wij onze plannen voor de oprichting van een Wereldmonument voor het Onbekende Kind. We vertellen dat we op zoek zijn naar een stuk grond.
“ Heeft u een plan van aanpak, waarin het doel, de te nemen route en de belangrijkste obstakels worden beschreven?” Is dat even schrikken …Plan van aanpak, nee. Daar hebben we nog nooit mee te maken gehad. We hebben slechts een A4-tje waarop we ons idee hebben uitgeschreven.
Met veel vuur leggen we het plan uit en schetsen de vorm.
Als mensen vanuit hun hart spreken, ontstaan er mooie dingen. Zo ook nu. De lat te hoog? Welnee! Gepassioneerd hebben we het over uitdagingen aangaan en ons motto ‘van moeilijkheden mogelijkheden maken’. We zien het enthousiasme bij de heren groeien en uiteindelijk vinden ze het een voorrecht om ons een stuk grond beschikbaar te stellen. We kunnen bij alle Yarden crematoria verspreid in Nederland gaan kijken of er een daarbij gelegen tuin is, die in aanmerking kan komen. Een plan van aanpak wordt verwacht.
De eerste stap is gezet.