Zweetdruppels op het voorhoofd, een maag die omdraait of hartkloppingen?
Geen van die dingen, als we een week later opnieuw binnenstappen bij Yarden, maar leuk is het niet, om te vertellen dat we geen geschikte plek hebben gevonden. We voelen ons er wel wat ongemakkelijk bij.
Verwachtingsvol verwelkomen de heren ons. Hoe is het gegaan? Welke plek is het geworden?
Ai, beter maar meteen met de deur in huis vallen.
We danken de heren voor de mogelijkheid die ze ons hebben geboden en vertellen over het inzicht dat we op ons rondreisje hebben opgedaan. Dat we graag op zoek gaan naar een aantrekkelijke plek in een natuurgebied, waar veel ruimte is voor de stenencirkel die we willen creëren. Kinderen, die er komen, kunnen er doen wat kinderen horen te doen: rennen, dansen, spelen en op de stenen kunnen klauteren. Een plek waar je ook bij toeval, op je wandel- of fietstocht, het monument kunt ontdekken.
We hadden verwacht dat de heren teleurgesteld zouden zijn, maar ze kijken elkaar aan, lachen en dan horen we : “we denken dat we jullie zo’n plek kunnen aanbieden.”
Een poosje later rijden we met Gert, een van de drie, in een four-wheel-drive over hun terrein op de Veluwezoom. Wat is het hier mooi. Een heuvelachtig, glooiend landschap bezaaid met bos en heide. De ene ‘oh’ volgt de andere op. Dit is wat we bedoelen en in dit schitterende stukje natuurschoon mogen wij de geschikte plek kiezen.
Het blijkt nog moeilijk uitvogelen welke plek het gaat worden. Er zijn verschillende stukjes Veluwezoom die volop voldoen.
Uiteindelijk kiezen we toch voor een stuk heide dat dichtbij de snelweg ligt. We nemen het geluid van voorbij suisende auto’s op de koop toe. Vandaag staat de wind verkeerd. Als de wind draait valt het geraas weg. Bereikbaarheid voor iedereen, daar gaat het om.
Opgetogen en in de juiste flow rijden we huiswaarts. Nu we het ontwerp en de juiste plek hebben, bezinnen we ons op de te nemen volgende stappen.
Allereerst een artikel in de krant. Lezers kunnen helpen. Wie helpt ons aan buitenland contacten?