In 2002 blikten we, in gesprek met Herman, terug op een gedenkwaardige middag. De herdenking was opnieuw warm en druk bezocht. Ook door het jaar heen weten velen de weg naar het monument te vinden, een rustpunt waar mensen zich gedragen weten. Het toont hoe groot de behoefte is aan een plek van stilte en vrede. Herman opperde het idee om het monument, in grotere vorm, ergens in Nederland, een plaats te geven, een ruimte waar diezelfde stilte en verbondenheid met hun kind en andere kinderen nog meer mensen zou kunnen omhullen. Hij vroeg of wij ons daarvoor zouden willen inzetten.
En net als destijds, in 1999, kwam ons antwoord vanzelf: een ja, rechtstreeks uit ons hart.