Het Monument voor het Onbekende Kind in de Wereld van Veen heeft tien jaar bestaan. In die tien jaar hebben we veel moois mogen doen.
Elk jaar organiseerden we een herdenking. De laatste jaren in samenwerking met groep 7 van de twee basisscholen in Barger-Compascuum, beurtelings, in een ritme van betrokkenheid.
Een feestelijke gebeurtenis in het Veenpark was voor de tweehonderd kinderen van beide scholen het startsein voor deze samenwerking.
Voorafgaand aan deze herdenkingen bezochten we de school, die dat jaar de zorg en verantwoording voor het monument droeg. In de klas vertelden we over het monument, over het Onbekende Kind, over het waarom van het monument en wat het betekent om stil te staan bij kinderen die we missen.
Het waren geen lessen in de klassieke zin. We brachten geen lesstof, maar een uitnodiging tot samen ontdekken, gedeelde momenten van luisteren, van doen en van voelen, met je handen en je hart. Nieuwsgierigheid schoot wortel en verwondering en respect groeide.
Zo werd het monument niet alleen een plek in het park, maar ook een gedachte in de hoofden van de kinderen, een gevoel dat meeging naar huis.