Als we in Drenthe zijn om de bomen te plaatsen, gaan we ook maar direct op zoek naar stenen. Ronddwalend valt ons oog op een voortuin met een indrukwekkende berg zwerfkeien. Stenen in allerlei tinten grijs en bruin, perfect voor ons project.
Tja dan toch maar aanbellen. Ik (Mirjam) kan het niet precies duiden, maar er is iets dat me doet aarzelen. Hoe pak ik dit aan? Ik zit er een beetje mee in mijn maag. Ik ben de bewoner wel wat uitleg schuldig. Wat vertel ik? Het idee laat zich makkelijker vangen in beelden dan in woorden.
Ik bel aan. De deur opent en een vriendelijke man verschijnt. “Hallo!” zeg ik, en mijn stem klinkt vastberaden. Ik stel mezelf voor en na een korte aarzeling rollen de woorden als vanzelf uit mijn mond.
Vol vuur vertel ik over ons project en schilder de toekomst van het monument met woorden. Tot slot eindig ik met “….en hierbij hebben we stenen nodig en ik denk dat het precies deze zouden kunnen zijn”, terwijl ik op de berg zwerfkeien in zijn tuin wijs “…heeft u er misschien wat over? Het zou ons enorm helpen.”
“Wat een geweldig initiatief! Hoeveel stenen zijn er nodig?”
Ik haal diep adem, denk ‘durf te vragen’ en zeg: “best veel: 35.”
“Die geef ik jullie met plezier, kies maar uit,” antwoordt hij met een glimlach.
Ik wenk Monica en Sil en met oprechte dankbaarheid nodigen we hem alvast uit voor de onthulling van het monument. Onze blijdschap spreekt boekdelen: ‘dank je wel’ is bijna overbodig. Daarna struinen we over de stapel stenen.
“Kijk, deze hier met die prachtige marmerachtige aderen.”
“Of deze, zo warm van kleur, die doet denken aan een zonsondergang”
“Daar… kijk nou, die heeft een gezichtje!”
We kunnen de opwinding bijna aanraken.
De man die ik voor het gemak even ‘Ben’ noem, straalt van trots, terwijl hij zichtbaar geniet van ons enthousiasme. “Perfecte keuzes,” zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. “Jullie zijn echt op weg om iets unieks te creëren.”
Terwijl we de stenen met zorg selecteren, voelen we opwinding over wat we gaan maken. Het wordt niet zomaar een project, maar het begin van iets bijzonders.
Een uur later rijdt Ben ons op zijn trekker met de kostbare verzameling terug naar het Veenpark.
Waarom maakte ik me zo druk over de juiste woorden? Waar was ik eigenlijk zo bang voor? Het is me nu duidelijk dat de boodschap vooral gevormd wordt door onze intenties, de passie en de wens om te verbinden, te delen wat in ons hart leeft.