Met ons drieën lopen we langs de gerooide bomen die aan de weg liggen. We vinden een dikke eik, die met zijn gedeeltelijk holle stam lijkt te fluisteren over de grilligheid en transformatie in het leven. Een eindje verderop ontdekken we een populier, trots en licht tegelijkertijd. Wat vertellen deze bomen ons?
Wat als ze ons de sleutel kunnen geven tot een monument dat het leven van kinderen herdenkt en viert? We zouden ze allebei kunnen gebruiken. Hun symboliek vinden we prachtig passen bij een monument voor kinderen.
De eik straalt niet alleen rust en bescherming uit, maar ook de kracht die nodig is om na een moeilijke periode weer opnieuw te kunnen beginnen.
De populier, luchtig en speels, symboliseert de lichte kant van het bestaan, het wezen van kinderen.
Het ontwerp van het monument is nog in wording, maar één ding is zeker, deze bomen passen erin.
Eerst maar eens onderzoeken van wie ze zijn en of we ze mogen hebben…
Monica neemt de leiding; haar nieuwsgierigheid en vastberadenheid werken aanstekelijk.
Een paar dagen later ontmoeten we elkaar opnieuw en ook nu is de sfeer opgeruimd. Monica komt binnen, een en al enthousiasme. “Jullie zullen het niet geloven,” begint ze…
Ze vertelt ons over de bomen die in haar dorp aan de dijk stonden en eigendom waren van een dierenasiel, “Ze zouden een tweede leven krijgen,” zegt Monica, “maar de eigenaar heeft besloten om ze te doneren als zijn bijdrage aan het monument. Met liefde, dat voelde ik gewoon!”
Wat een prachtig gebaar en een grandioos begin. Dat deze oude bomen nu een nieuwe bestemming krijgen als symbool van hoop en vertrouwen, maakt ons nog enthousiaster dan we al waren.
We vinden een vrachtwagenchauffeur, die ons wil helpen. Van zijn baas mag hij een vrachtwagen met hijskraan gebruiken om de bomen in Drenthe te kunnen afleveren.
Bomen zijn zeker niet de gemakkelijkste objecten om te tillen. Het is een uitdaging om ze op een evenwichtige manier te hijsen en voor straks ligt er nog de uitdaging op de plek waar ze gelost moeten worden.
We zijn inmiddels weer een stukje verder gekomen. Bij beide bomen ontbreekt de kruin, wel hebben ze indrukwekkende wortelresten. We plaatsen ze daarom op hun kop. Sil komt met een prachtig idee: we plaatsen een glazen plaat over de holte in de stam van de eik. Daarop laten we het gedichtje van Herman graveren, zodat bezoekers van het monument door deze woorden omarmd en verwarmd zullen worden.
We plaatsen de eik en de populier als beschermende wachters aan weerszijden van de open plek. Tussen de wortels van de populier laten we kleurrijke linten spelen in de wind. In het hart van deze open plek, waar de energie samenkomt, planten we een rozenstruik, die symbool staat voor liefde en dankbaarheid en een wens is van Herman. Rondom deze roos zullen we een cirkel van stenen leggen, een medicijnwiel dat de symboliek van het leven draagt.